مورفلور، آنچه آغاز شد.

در آغاز، گزینش بود. و گزینش، حد را پدید آورد.

مورفلور بر تمایز بنا شد. زیرا هرآنچه هست، لزوماً شایسته‌ی ماندن نیست؛ و هرآنچه پدیدار است، لزوماً واجدِ مرتبه نیست. لاکچری، آیینِ تشخیص است؛ جداکردنِ سره از ناسره در پیشگاهِ فضا.

مورفلور از امتناع آغاز شد؛ اما امتناع در این‌جا هیجان نیست، معیار است. امتناع، صورتِ ایجابیِ قدرتِ تشخیص است: برگزیدنِ آنچه سزاوار است، و کنار نهادنِ آنچه از مرتبه فروتر می‌ماند. از همین‌جا، گزینش از یک عمل به یک قاعده بدل شد.

از این‌رو، مورفلور بر اساسِ یک حکم شکل گرفت: زیبایی‌شناسی، عرصه‌ی مسامحه نیست. معیار، در این‌جا سلیقه را هدایت نمی‌کند؛ بر آن حاکم می‌شود. کیفیتِ فضا، با رأیِ اکثریت تعیین نمی‌گردد؛ با استاندارد استقرار می‌یابد.

آنچه آغاز شد، نه یک دعوت، که یک اعلام بود: اعلامِ حاکمیتِ معیار بر سلیقه. استاندارد، یک ترجیح نیست؛ مسئولیت است. و حد، نه تنگنای انتخاب، که شأنِ زندگی است.

مورفلور آمد تا ثابت بماند؛ بر پایه‌ی انتخابی که از پیِ آن، هیچ تردیدی نیست.