برخی فرم‌ها بر پایه تکرار شکل می‌گیرند و برخی دیگر بر پایه رابطه. در دسته دوم، آنچه اهمیت دارد نه خودِ اجزا، بلکه نسبت‌هایی است که میان آن‌ها برقرار می‌شود. با تغییر این نسبت‌ها، فرم نیز تغییر می‌کند؛ بی‌آنکه هویت خود را از دست بدهد.

QX بر چنین منطقی استوار است. خانواده‌ای که از یک هندسه ثابت آغاز می‌شود، اما ظرفیت آن را دارد که در پاسخ به شرایط مختلف، چهره‌های متفاوتی به خود بگیرد. خطوط، زوایا و امتدادها در این مجموعه، نه عناصری منفرد، بلکه بخشی از یک نظام مرتبط هستند؛ نظامی که تنوع را از دل قواعد استخراج می‌کند.

در این خانواده، هر ترکیب حاصل تعادلی میان نظم و تغییر است. الگوها به جای آنکه صرفاً تکرار شوند، تکامل می‌یابند و از دل یک منطق مشترک، روایت‌های متفاوتی از فضا شکل می‌گیرد. به همین دلیل، هر اجرا می‌تواند شخصیت ویژه خود را داشته باشد، در حالی که همچنان به خانواده‌ای واحد تعلق دارد.

QX نمایانگر نگاهی است که هندسه را پدیده‌ای ایستا نمی‌بیند؛ بلکه آن را زبانی زنده می‌داند که می‌تواند خود را با شرایط، مقیاس و نیازهای متفاوت معماری تطبیق دهد و هر بار بیانی تازه بیافریند.